Makedonski

Вчера во цела Грција се славеше. Нивниот национален фудбалски тим, лузерски, аутсајдерски, со шанси 80 спрема 1 за победа, постигна она што многумина го сметаат за чудо, победа на финалето на Европскиот Куп! Тие беа лузери кои требаше да бидат елиминирани на самиот почеток. Овој пат големите, Германија, Франција, Шпанија, Италија, Англија отидоа. На обичните грчки работници и студенти им требаше навистина нешто весело во нивните животи кои се милион светлосни години далеку од вчерашната претстава со огнометот. Многумина невработени и слабо платени работници беа пресреќни од идејата дека ги терминирале посилните од себе земји. Сепак, заедно со нив беше и ново избраниот премиер Костас Караманлис, кој навиваше заедно со останатите грчки навивачи. Тој седеше на седиштата резервирани специјално за елитата и без сомневање мислеше дека резултатов е многу корисен за одвлекување на вниманието на јавноста од вистинските проблеми на животот. Не сакаме да го расипуваме расположението, а се надеваме луѓето направија луда забава мината ноќ, но не може да се избегне дека сето ова има една многу реакционерна страна во себе. Современите фудбалски натпревари се еквивалент на античко римските panem et circenis (леб и циркуси), кои ги плаќале богатите за големи претстави кои ги правеле ниските класи весели, идеја дека веселите луѓе не се жалат! Сега за сега Караманлис и грчката владеачка класа може да се замислуваат дека се силни. За 6 недели тие ќе ги имаат Олимписките Игри. Но, ништо од ова нема да послужи да се отстрани вистинската ситуација со која е соочена грчката работничка класа. Еуфоријата може аа потрае неколку недели, но реалните околности ќе се вратат по нив, невработеноста, ниските плати, инфлацијата итн. И додека трае забавата да погледнеме што се случува во вистинскиот свет на Грција.

Работниците од Македонија уште еднаш покажаа дека до суштинска победа се стигнува само со борба. Штрајкот на 80 000 работници од јавниот сектор кој започна минатата недела ја принуди владата на отстапки.

И покрај тоа што граѓанските (буржоаските) економски теоретичари имаат обичај да го гледаа капитализмот неисториски, како вечен и единствен можен облик на општествено уредување, а што имплицира единствена теорија на капитализмот, нивните погледи и теории за капитализмот се менуваат напоредно со неговиот развој, постојано судирјќи се и разидувајќи се. Резултат на тоа е она што денес претставува „економска наука“ - нехомогeно множество на идеи, меѓусебно спротивставени и понекогаш со потполно исклучиви теории. Граѓанските економисти го преферираат еуфемизмот „економски школи“, но со тоа не се менува суштината на стварите. Која од нив, во некој момент, ќе се смета за вистина и со тоа темел на економската политика на државата, зависи од стадиумот на развој во кој се наоѓа капиталистичкиот систем во дадениот момент и од интересот на владеачката (капиталистичка) класа, која го артикулира државниот апарат како нејзин инструмент за одржување на дадениот поредок. ^{[7, 11]}

текстот објавен во Monthly Review 1979/80)

„... на секој чекор потсетувани сме дека под никакви услови не владееме со природата како освојувачот со странските народи, како да стоиме надвор од природата - но дека ние, со тело, крв и разум, припаѓаме на природата, и постоиме во нејзина средина, и дека целото наше господарење над неа се состои во тоа што ние ја имаме предноста во однос на другите суштества да бидеме способни да ги научиме нејзините закони и да ги примениме точно“

Ф.Енгелс „Улогата на трудот во преминот од мајмун во човек“